Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Ο αναρχικός τραπεζίτης - Φερνάντο Πεσόα

Ο αναρχικός τραπεζίτης - Φερνάντο Πεσόα

[...]

   Πολύ σωστά! Η τυραννία προέρχεται απ' τους θεσμούς κι όχι απ' τους ανθρώπους που τους εκπροσωπούν. Μπορούμε να πούμε πως οι τελευταίοι είναι το εργαλείο που χρησιμοποιούν οι θεσμοί για να ασκήσουν την τυραννία τους, έτσι όπως και το μαχαίρι μπορεί να γίνει το εργαλείο ενός δολοφόνου. Και δε θα μου πείτε βέβαια πως θα ξεφορτωνόμασταν τους δολοφόνους αν ξεφορτωνόμασταν τα μαχαίρια. Κοιτάξτε... ας πούμε πως καταστρέφατε όλους τους καπιταλιστές του κόσμου, μήπως θα καταστρέφατε μ'αυτόν τον τρόπο και το κεφάλαιο; Την επόμενη μέρα  το καφάλαιο θα ήταν στα χέρια άλλων και θα ασκούσε μ' αυτούς την τυραννία του. Αν δεν καταστρέφατε τους καπιταλιστές αλλά το κεφάλαιο, τότε πόσοι καπιταλιστές θα έμεναν;... Λοιπόν;

[...]

Απόσπασμα από το 'Ο αναρχικός τραπεζίτης' - Φερνάντο Πεσόα

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Αυτούς τους έχω βαρεθεί - Βολφ Μπίρμαν


Αυτούς τους έχω βαρεθεί - Βολφ Μπίρμαν

 Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,
τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,
που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά
κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,
σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,
τους έχω βαρεθεί.

Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,
των γραφειοκρατών η φάρα,
στήνει με ζήλο περισσό,
στο σβέρκο του λαού χορό,
στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,
την έχω βαρεθεί.

Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,
τους Ευρωπαίους, τους προφεσόρους,
που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,
αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,
υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,
τους έχω βαρεθεί.

Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας νταντάδες,
κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,
κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,
με ιδεώδεις υποτακτικούς,
που είναι στο μυαλό νωθροί,
μα υπακοή έχουν περισσή,
τους έχω βαρεθεί.

Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,
κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,
που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,
αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά
κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,
τον έχω βαρεθεί.

Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.


Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Ο ξένος - Αλμπέρ Καμύ


Ο ξένος - Αλμπέρ Καμύ


[...]

      Η συνεδρίαση διακόπηκε. Βγαίνοντας από το δικαστικό μέγαρο γιά ν' ανέβω στο αυτοκίνητο της φυλακής, αναγνώρισα για μιά ελάχιστη στιγμή τη μυρωδιά και το χρώμα μιας καλοκαιριάτικης βραδιάς. Μέσα στο σκοτάδι της κινητής φυλακής μου, ξαναβρήκα έναν έναν, σαν από τα κατάβαθα της κούρασής μου, όλους τους γνώριμους θορύβους μιας πόλης που αγαπούσα και μιας κάποιας ώρας που παλιά μου συνέβαινε να νιώθω ευχαριστημένος. Η φωνή των εφημεριδοπωλών μέσα στη χαλαρή κιόλας ατμόσφαιρα, τα τελευταία πουλιά μέσα στο δημόσιο κήπο, οι φωνές των πλανόδιων πωλητών με τα σάντουιτς, το παραπονιάρικο τρίξιμο των τραμ στις μεγάλες στροφές της πόλης κι αυτός ο συγκεχυμένος θόρυβος του ουρανού πριν πέσει η νύχτα πάνω στο λιμάνι, όλ' αυτά ανάπλαθαν μέσα μου ένα δρομολόγιο τυφλού, ένα δρομολόγιο που το γνώριζα καλά πριν μπω στη φυλακή. Ναι, ήταν η ώρα που πριν από αρκετό καιρό μ' έκανε να νιώθω ευχαριστημένος. Αυτό που με περίμενε τότε, ήταν ένας ύπνος ελαφρός και δίχως όνειρα. Κι όμως κάτι είχε αλλάξει, αφού με την προσμονή της άλλης μέρας, αυτό που ξαναβρήκα ήταν το κελί μου. Λες κι εκείνοι οι γνώριμοι δρόμοι που ήταν χαραγμένοι στους καλοκαιριάτικους ουρανούς μπορούσαν να οδηγήσουν το ίδιο στη φυλακή όσο και σε αθώους ύπνους.

[...]


Απόσπασμα από το 'Ο ξένος' - Αλμπέρ Καμύ

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Πολιτική Ανυπακοή / Ζωή χωρίς αρχές - Χένρυ Ντέϊβιντ Θορώ

Πολιτική Ανυπακοή/ Ζωή χωρίς αρχές - Χένρυ Ντέϊβιντ Θορώ

Πολιτική Ανυπακοή

[...]
   
   Κάθε ψηφοφρία είναι ένα είδος παιχνιδιού, όπως το σκάκι ή το τάβλι, με μιαν ελαφρά ηθική επικάλυψη· ένα παιχνίδι με το δίκαιο και το άδικο, με τα ηθικά ζητήματα - και, όπως είναι φυσικό, συνοδεύεται από στοιχήματα. Ο χαρακτήρας των ψηφοφόρων τίθεται υπό αίρεση. Ψηφίζω στην τύχη, όσο πιο δίκαια νομίζω. Δεν συνιστά όμως για μένα ζήτημα ζωής ή θανάτου η επικράτηση του δίκαιου. Υποχωρώ πρόθυμα στη θέληση της πλειοψηφίας. Κατά συνέπεια, η υποχρέωσή μου δεν υπερβαίνει ποτέ τη λυσιτέλεια. Ψηφίζω πάντα για το δίκαιο, αλλά δεν κάνω τίποτα για αυτό. Και η ψήφος αυτή εκφράζει υποτονικά προς τους άλλους την επιθυμία ότι πρέπει να επικρατήσει το δίκαιο. Ένας σοφός άνθρωπος όμως δεν εγκαταλείπει το δίκαιο στην τύχη, ούτε τρέφει την ελπίδα να το δει να επικρατεί μόνο διαμέσου της δύναμης της πλειοψηφίας. Δεν υπάρχουν μόνο διαμέσου της δύνατης της πλειοψηφίας. Δεν υπάρχουν παρά ψήγματα αρετής εκεί όπου οι άνθρωποι δρουν ως μάζα. Όταν η πλειοψηφία ψηφίσει υπέρ της κατάργησης της δουλείας, θα προβεί σε αυτήν την πράξη διότι η δουλεία θα της είναι αδιάφορη, ή επειδή θα έχει απομείνει ελάχιστη δουλεία για να καταργηθεί με την φήφο της. Οι μόνοι δούλοι τότε θα είναι οι ψηφοφόροι. Η μόνη ψήφος που είναι δυνατόν να επισπεύσει την κατάργηση της δουλείας είναι η ψήφος του ατόμου που διαμέσου της ψηφοφορίας διεκδικεί την ελευθερία του.

[...]

[...]

   Εάν η αδικία είναι μέρος των αναγκαίων τριβών του κυβερνητικού μηχανισμού, αφήστε την να συνεχίσει να αδικεί, διότι ίσως επιτέλους φθαρεί και καταστραφεί. Εάν η αδικία είναι κάποιο ελατήριο, ή τροχαλία, ή σκοινί, ή κοχλίας του μηχανισμού, τότε μπορείτε να σταθμίσετε αν το αντίδοτο δεν είναι χειρότερο από την ασθένεια. Αλλά, εάν απαιτεί από σάς να καταστείτε ο φορέας της αδικίας προς τον συνάνθρωπό σας, τότε ένα έχω να προτείνω: παραβιάστε αμέσως τον νόμο. Αποτρέψτε τις τριβές με την ίδια σας τη ζωή, και σταματήστε τον μηχανισμό. Διότι αυτό που οφείλω να κάνω είναι να εξετάσω, όποιο και αν έιναι το τίμημα, εάν συναινώ και εγώ ο ίδιος στην αδικία την οποία καταδικάζω.

[...]


Αποσπάσματα από το 'Πολιτική Ανυπακοή' - Χένρυ Ντέϊβιντ Θορώ

Ζωή χωρίς αρχές

[...]
   Αποκαλούμε αυτόν τον τόπο χώρα της ελευθερίας; Τι αξία έχει να είμαστε ελεύθεροι από τον Βασιλιά Γεώργιο και να συνεχίζουμε να είμαστε σκλάβοι του Βασιλιά Προκατάληψη; Τι σημαίνει να γεννιόμαστε ελεύθεροι και να μη ζούμε ελεύθεροι; Ποια είναι η αξία της οιασδήποτε πολιτικής ελευθερίας, εάν αυτή δεν σημαίνει ταυτόχρονα και ηθική ελευθερία; Είναι ελευθερία το να είμαστε σκλάβοι, ή είναι ελευθερία το να είμαστε ελεύθεροι; Είμαστε ένα έθνος πολιτικών, που μας αφορά μόνον η εξωτερική άμυνα της ελευθερίας. Ενδεχομένων, μόνον τα παιδιά των παιδιών μας θα είναι πραγματικά ελεύθερα. Φορολογούμε τους εαυτούς μας άδικα. Υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα από εμάς που δεν αντιπροσωπεύεται. Αυτό είναι φορολόγηση χωρίς εκπροσώπηση. Στρατωνίζουμε στρατεύματα, στρατωνίζουμε τρελούς και όλων των ειδών τα κτήνη ενάντια στους εαυτούς μας. Στρατωνίζουμε τα παχιά μας σώματα επάνω στις φτωχές ψυχές μας, ώσπου τα πρώτα να κατασπαράξουν την ουσία των δευτέρων.
[...]

Απόσπασμα από το 'Ζωή χωρίς αρχές' - Χένρυ Ντέϊβιντ Θορώ

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Bororo - Λένος Χρηστίδης

Bororo - Λένος Χρηστίδης

[...]

   Η συμπαθής κυρία Φωτεινή ήταν ευτυχής που συζητούσε μ' ένα σοβαρό νεαρό, ένα λαμπρό φοιτητή, ένα φέρελπι δημοσιογράφο με τόσα ενδιαφέροντα. Γιατί να της το χαλάσει; Και τι να πει; Ότι είχε κάποια χρόνια να πατήσει στη Σχολή, μόνο έστελνε πού και πού κανέναν να γράψει αντ' αυτού; Ότι η δουλειά του ήταν ένας μη δημιουργικός, μη ευχάριστος, μη βιώσιμος χώρος χωρίς προοπτική; Ότι οι παλιοί φίλοι του είχαν σκορπίσει στις τέσσερις γωνιές της Γης, άλλος παντρεμένος, άλλος χωρίς φρύδια, άλλο χαρακτηρισμένος - από τον περίγυρο του - παθολογική περίπτωση; «Κι ο τέταρτος, Φωτεινή, ανυποψίαστη γλυκιά σαραντάρα από την Κομοτηνή, ο τέταρτος είμαι εγώ». Αυτό θα μπορούσε να πει ο Λάμπρος, αλλά δεν το είπε. Κι έτσι η ώρα κύλησε ευχάριστα και ήρεμα.

[...]

[...]

   Τα ποτήρια γέμιζαν και άδειζαν για να ξαναγεμίσουν. Η Εύη Βιδευή, μετά το σόλο, επέστρεψε στη φυσική της θέση: δεύτερα στον Πανορμίτη Μαλτεζάνο, που είχε κάνει το τσιγαράκι του. Και από κάτω οι αρχηγοί των μεγαλύτερων οικογενειών να κερνάνε ο ένας τον άλλο νταμιτζάνες και να σκάνε πεντοχίλιαρα στο πλατύ μέτωπο του Φοίβου Παπαδόπουλου, του μπασοκιθαρίστα, που είχε και τη διεύθυνση της ορχήστρας. Και κοριτσάκια με τα κυριακάτικά τους να τιτιβίζουν χαρούμενα, μπαίνοντας επικίνδυνα στο θολωμένο πλέον μάτι του Διονύση.

- Αυτά τα κοριτσάκια σε πέντε χρόνια εγώ τα...

   Η φωνή του, ευτυχώς, πνίγηκε αύτανδρη στο γκαζωμένο σόλο αρμόνιο που, απροειδοποίητα, εξαπέλυσε ο Ανεπανάληπτος Τζώνυ Σαλίμοβιτς, ένας Βόσνιος Μουσουλμάνος, που, τρέχα γύρευε πώς βρέθηκε εκεί, πάντως βρέθηκε. Και βρέθηκε να παίζει ακορντάκια, γι' αυτό πλακώθηκε σ' ένα δεκάλεπτο σόλο τσιφτετέλι, κατά τη διάρκεια του οποίου οι ωραιότερες των οικογενειών είχαν αναρριχηθεί στα τραπέζια  τους, ενώ οι μπαμπάδες ή οι σύζυγοι τους καμάρωναν από κάτω, κοιτάζοντας τριγύρω μην τυχόν και χρειαστεί να σκοτώσουν κανέναν που δεν τις καμάρωνε ή που τις καμάρωνε υπερβολικά.

[...]

Απόσπασματα από το 'Bororo' - Λένος Χρηστίδης