Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Μία μετάφραση από τα γαλλικά του Ζαν Λουί ινκόγκνιτο / Το φεγγάρι - Τζακ Κέρουακ


Μία μετάφραση από τα γαλλικά του Ζαν Λουί ινκόγκνιτο

Την αγαπημένη μου που δεν θέλει να μ' αγαπήσει:
Τη ζωή μου που δεν μπορεί να μ' αγαπήσει:
Τις ξελογιάζω και τις δύο.

Εκείνη με τα στρογγυλά φιλιά μου...
(Στο χαμόγελο της αγαπημένης μου η επιδοκιμασία
          του σύμπαντος)
Η ζωή είναι η τέχνη μου...
(Ασπίδα μπροστά στον θάνατο)
Έτσι δίχως έγκριση ζω.
(Τι λυπηρή θεοδικία!)

Η μια δεν ξέρει -
Η άλλη ποθεί -
                       Έτσι έχουν τα πράγματα.



Το φεγγάρι 

Σε κάποιες περιπτώσεις
το φεγγάρι είσαι εσύ

Σε κάθε περίπτωση
το φεγγάρι.

~

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Μαθαίνεις - Χόρχε Λούις Μπόρχες

Μαθαίνεις - Χόρχε Λούις Μπόρχες

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις
~

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Η Βίβλος των Ηδονών - Raoul Vaneigem

Η Βίβλος των Ηδονών - Raoul Vaneigem


«…Αν ο έρωτας είναι τυφλός, ο λόγος ειναι οτι δεν βλέπει τίποτα με τα μάτια της εξουσίας. Μην ελπίζετε να κρίνει και να κυβερνήσει, γιατί αγνοεί την ανταλλακτική σχέση. Αρκείται στον εαυτό του. Όντας το κέρας της Αμάλθειας της σεξουαλικότητας, εκφράζει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο του ευνουχισμού, τη θέληση για ζωή και την υπέροχη αγριάδα της.

Αν, πάντως, οι εραστές που χτες λατρεύονταν χωρίζουν ξαφνικά μέσα στο μίσος και στην περιφρόνηση, η αιτία δεν βρίσκεται σε κάποιο αναλλοίωτο νόμο της παρακμής, σε κάποια αδυσώπητη μοίρα της κούρασης. Προέρχεται απο τη μέγγενη των ανταλλαγών, που μαραίνει τα πάθη, σβήνει τις φλόγες της καρδιάς, πνίγει τις παρορμήσεις…

Αντί να μείνουν άπληστοι για τα πάντα μέχρι την εσχατιά του κορεσμού, να που οι εραστές επικαλούνται το καθήκον, απαιτούν αποδείξεις, αναζητούν μια παραγωγικότητα της στοργής. Επιβάλλονται νόρμες συνοδευόμενες από την απαίτηση της αυστηρής τήρησής τους, δεν γίνεται πια ανεκτή η απερίσκεπτη λήθη, η αδεξιότητα, το ανάρμοστο, η φαντασιοκοπία, τα παντα αποτελούν αφορμή επιπλήξεων και κυρώσεων. Επειδή τους λείπει η θέληση να δημιουργήσουν την αλλαγή όπου θα ξαναβρεθούν, δανείζονται τα δεκανίκια της κοινωνίας που τους ακρωτηριάζει απο τη γενναιοδωρία τους.

Η ψυχρή λογική αποδιώχνει την τρέλα της αφθονίας και έρχεται να κάνει απολογισμό των πραγμάτων. Έφτασαν οι ύπουλοι καιροί του να ζητάς και να δίνεις λογαριασμό, των υποχρεώσεων που πληρώνουν εντόκως τα αναγνωριζόμενα δικαιώματα, των φιλιών έναντι φιλιών που προαναγγέλλουν το ‘‘μία σου και μία μου’’ του απελπισμένου γοήτρου.

Με το να ιδιοποιούνται ο ένας τον άλλο, με το να μετράνε την αμοιβαία στοργή, ο καθένας καταλήγει να πειστεί ότι… τα προτερήματα του άλλου ήταν προϊόν της φαντασίας, ότι η γενναιοδωρία δεν ανταμείβεται όπως πρέπει κι οτι η έλξη δεν ήταν καθόλου δικαιολογημένη. Ο έρωτας διαμαρτύρεται ότι εκχωρήθηκε σε αφερέγγυο οφειλέτη, οι απογοητεύσεις συντάσσουν ένα πιστοποιητικό χρεωκοπίας, το πάθος καταλήγει στη μικροπρέπεια, η στοργή στο παζάρεμα, η φιλία στη συκοφάντηση…

Πώς να ζήσουμε σ’ ένα κόσμο όπου τα πάντα πληρώνονται; Τις λίγες απολαύσεις που σας απέμειναν να προσφέρετε στους άλλους και στον εαυτό σας, έχετε βαλθεί να τις ανταλλάξετε, να τις λογαριάσετε, να τις ζυγίσετε [να ορίσετε ισοτιμίες]…

…Το να πίνουμε με ακόρεστη δίψα απο το ποτήρι της ζωής είναι η καλύτερη εγγύηση οτι δεν θα στερέψει ποτέ. Αυτό το ξέρουν τα παιδιά, που παίρνουν τα πάντα για να τα προσφέρουν στην τύχη. Η αισθησιανή αφθονία ζωογονεί τις τοπιογραφίες τους πριν η οικονομική επιταγή αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση του βιώματος. Πριν μάθουν την ανταποδοτικότητα, πριν μυηθούν στο να αξίζουν ένα δώρο, να απαιτούν τα οφειλόμενα, να ανταμείβουν για ένα κέρδος, να τιμωρούν για μία υποτίμηση, να ευχαριστούν εκείνους που τους αφαιρούν ένα προς ένα τα θέλγητρα μιας ύπαρξης δίχως αντάλλαγμα.

Το ίδιο ισχύει και για τους παθιασμένους, αυτά τα παιδιά που ξανά- ανακαλύφθηκαν μέσα στον εαυτό τους. Οι εραστές δίνουν τα πάντα και παίρνουν τα πάντα ανεπιφύλακτα. Σαν να συναγωνίζονται ποιός θα προσφέρει τα περισσότερα δίχως να ζητά τίποτα σε ανταπόδοση. Κι αυτό δεν παύει να δίνει περισσότερη δύναμη στον έρωτα, που αντλεί νέες απολαύσεις ακόμα κι απο τις ατονίες του και τις εξαντλήσεις του…

Αν η συγκυρία των συναντήσεων μου προσφέρει τον έρωτα σου και σου προσφέρει τον δικό μου, μην υποβιβάζεις την αρμονία των επιθυμιών μας σε ανταλλαγμά… [Πρέπει να ζητώ ανταπόδοση] για να αγαπήσω; …τόσο λίγο αγαπώ τον εαυτό μου; …Όποιος δεν είναι γεμάτος από τις δικές του επιθυμίες δεν μπορεί να δώσει τίποτα. Όποιος βαδίζει στο δρόμο του δούναι και λαβείν, προχωρά σιγά σιγά προς την ανία, την κούραση και το θάνατο…

…Όποιος ξέρει να αφουγκράζεται προσεκτικά την απόλαυση, αγνοεί πατρίδες και σύνορα, αφέντες και δούλους, κέρδος και ζημιά. Η σεξουαλική πληθώρα είναι αυτάρκης, έχει στο χώρο της και στο χρόνο της αρκετή τόλμη για να συντρίψει ό,τι την εμποδίζει…»

~

(Ιανουαριος 1979)

~


Απόσπασμα από 'Η Βίβλος των Ηδονών' - Raoul Vaneigem

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Η αναπόφευκτη ανθηρότητά σου – Γιώργος Μπλάνας

Η αναπόφευκτη ανθηρότητά σου – Γιώργος Μπλάνας 

ιβ'

Σε φοβάμαι!
Πού να στηρίξω τη δύναμή σου;
Αν μπορούσα να κοιτάξω το πρόσωπό σου
όπως κοιτάζω την αναπόφευκτη παρουσία ενός βουνού:
γαλήνιος, παραδομένος σ' ό,τι
σώζει το βλέμμα μου απ' την πείνα των αποστάσεων,
θα μπορούσα να φοβηθώ το θάνατο,
θα μπορούσα να πονέσω:
βέβαιος για το πάθος ζωής
που με κοιτάζει τώρα γλείφοντας
τ' αρπακτικά του χείλη.



~~~

Επιλογή από την ποιητική συλλογή 'Η αναπόφευκτη ανθηρότητά σου'- Γιώργος Μπλάνας

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Χαντάκι - Οράσιο Καστίγιο

Χαντάκι - Οράσιο Καστίγιο

Ανάσανα για τελευταία φορά το άρωμα των ευκαλύπτων
και πέρασα κάτω από την αψίδα όπου ήταν γραμμένο:
   Εδώ τελειώνει ο κόσμος.
Πού βρισκόμαστε; - ρώτησε το παιδί που ακόμα δεν
   είχε γεννηθεί.
Πουθενά - απάντησε ο άντρας που είχε ήδη
   πεθάνει.
Και δείχνοντας στη μέση του κάμπου ένα απέραντο
   χαντάκι
συμπλήρωσε; Όλοι θα βγουν από αυτό το ίδιο μέρος.
Πού βρισκόμαστε; - ρώτησε ο άντρας κρύβοντας τα μάτια
   στην τσέπη του σακακιού.
Πουθενά - απάντησε η γυναίκα διπλώνοντας
   την κόμη της σαν ένα μαντίλι.
Εκείνη τη στιγμή ο άνεμος άλλαξε κατεύθυνση
κι αισθάνθηκα για πρώτη φορά τη μυρωδιά τού τίποτα.
Κι αυτή η μυρωδιά μας σφυροκόπησε στη διάρκεια
   της υπόλοιπης μέρας, και την επόμενη μέρα,
και όλες όσες ακολούθησαν ως το τέλος των ημερών μας.
Πού βρισκόμαστε; - ρώτησε ο γιος χορδίζοντας
   τα συρματοπλέγματα.
Πουθενά - απάντησε ο πατέρας περνώντας ένα σφουγγάρι
   πάνω από τα δέντρα.
Αλλά οι βετεράνοι, ανάβοντας φωτιές, βάλθηκαν
   να τραγουδούν
και όλα έμοιαζαν με ένα χαρούμενο καλοκαιριάτικο κάμπινγκ.
Που βρισκόμαστε; - ρώτησε ο μουτσάτσος με
   το αρνί επάνω στους ώμους.
Πουθενά - απάντησε η μουτσάτσα με το κλαδί τού
   μη με ξεχνάς στα μαλλιά.
Πώς μπορούσαμε να τραγουδάμε κοιτώντας μέρα νύχτα
   το μαύρο χαντάκι;
Μια μέρα, εντούτοις, ο αέρας ξημερώθηκε αρωματικός·
μύριζε άμυλο, φρεσκολουσμένα γυναικεία μαλλιά,
ίσως επειδή αυτή την ημέρα εκείνη κατέβηκε από
   το μαύρο χαντάκι. 
Που βρισκόμαστε; - ρώτησε το παιδί με την ακτίνα του ήλιου
   ανάμεσα στα δόντια του.
Πουθενά - απάντησε ο γέρος στριφογυρίζοντας τον μαύρο ζωμό
   της μνήμης.
Εκείνη την ημέρα, σκυφτοί απέναντι στη φωτιά, αρχίσαμε να
   τραγουδάμε.
Τραγουδούσαμε κάτω από τα ντους της πανσελήνου,
τραγουδούσαμε ξεφλουδίζοντας απέραντα σκουρόχρωμες
   πατάτες,
τραγουδούσαμε ξεχωρίζοντας το νύχι από το κρέας.
Ακόμα και την τελευταία μέρα ανάμεσα στους ζωντανούς
   τραγουδήσαμε.
Σε ινδική παράταξη, με το γαρύφαλλο των πράων στην καρδιά,
περπατήσαμε αργά ως την άκρη του πηγαδιού.
Πού βρισκόμαστε; - ρώτησε η κοπέλα που κοιμόταν με 
   το φοίνικα, το πουλί, στην αγκαλιά της.
Πουθενά - απάντησε η μητέρα με το μαστέλο της
   λήθης επάνω στο κεφάλι.
Έτσι, πιασμένοι από το χέρι, περιμέναμε το ξημέρωμα
και κατεβήκαμε τραγουδώντας στην αιωνιότητα.


Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Η ευλογία της έλλειψης - Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ

Η ευλογία της έλλειψης - Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ


Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου·
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω·
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει·
ό,τι μου ‘χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να ‘ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή·
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.


Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Φλογισμένη σελήνη - Μέμπο Τζιαρντινέλι

Φλογισμένη σελήνη - Μέμπο Τζιαρντινέλι


"Ο άνθρωπος φτάνει στο φθινόπωρο
σαν γη ακατοίκητη
για να πεθάνει είναι πολύ νωρίς
για ν' αγαπήσει είναι πια πολύ αργά" 

Αλέδο Λουίς Μελόνι
Coplas de barro


[...]

   Έπρεπε να λυπάται; Ναι, έπρεπε, για όσα είχα χάσει. Ήταν πολλά. Είχε υποθηκεύσει τη ζωή του και τα χρέη πληρώνονται. Το έμαθε από τότε που άρχισε να σπουδάζει Νομική στο Παρίσι. Αχ, το Παρίσι, τι όμορφη, λαμπερή πόλη με τον ντροπαλό Σηκουάνα που κυλά νωθρός, οι όχθες του με τα αγκυροβολημένα πλοιάρια και τους σοφούς ψαράδες με την πίπα στο στόμα. Ανάπτυξη, εξελιγμένος καπιταλισμός, οικολογία, καθαριότητα. Κι εκείνη η  απέραντη ψύχρα των ανθρώπων. Αχ, το Παρίσι, με τους τρούλους του και με τις κεραμωτές στέγες να γεμίζουν με συναισθήματα τις ταχυδρομικές κάρτες. Παρίσι! Πόσο διαφορετικό από τούτη την ισόπεδη πόλη που την έβλεπε τώρα από τον όγδοο όροφο του ξενοδοχείου "Γουαρανί". Τούτη η υπανάπτυκτη, η βρόμικη πόλη, έχει σαν καύχημά της την αποικιακή ομορφιά, το κιτρινωπό και ξεχαρβαλωμένο τραμ που κατεβαίνει το δρόμο και χάνεται πίσω από τα κεραμίδια ενός σπιτιού που ίσως είναι του περασμένου αιώνα.
   Και πέρα μακριά το ποταμι, να το μαντεύει μάλλον παρά να το βλέπει. Αληθινό ποτάμι ο Παραγουάης! Σαν τον Παρανά. Τέλος πάντων, σχεδόν σαν τον Παρανά. Αυτά ήταν ποτάμια! Μεγάλα, πλατιά, δυνατά και συχνά δολοφονικά όταν ξεχείλιζαν σαν τα παράφορα πάθη του κόσμου τούτου. Να πάρει, αυτό του έλειπε, ν' αρχίσει και η μελαγχολία να τον τυραννάει από πάνω, Τώρα που ένιωθε για πάντα προγραμμένος. Ποιος να του το έλεγε; Και γιατί να σκέφτεται πια; Ο ένοχος ήταν η ζέστη που ανεβάζει τις μετοχές του θανάτου και δίνει ποικιλία στις μορφές του. Η ζέστη. Θα 'λεγε κανείς πως μας σκαλίζει τα εσώψυχα κι εμείς δεν παίρνουμε είδηση. Στο τέλος περιμένει ο θάνατος. Παμπάλαιος και πάντα νέος σαν τα μεγάλα ποτάμια. Η κατάρα αυτή!
   Κάθισε στο κρεβάτι και ήπιε μια γουλιά από την κόκα-κόλα που του είχαν φέρει. Ο πάγος είχε λιώσει και ήταν νερωμένη. Η ζέστη γινόταν ολοένα και πιο ανυπόφορη και η σχάρα του κλιματιστικού έμενε βουβή. Άλλη μια μορφή υπανάπτυξης. Μα δεν είχε σημασία. σημασία είχε να περιμένει. Είχε χάσει ακόμη και το φόβο. Το έβλεπε στον καθρέφτη που του επέστρεφε την εικόνα του. Μισόγυμνος, χωρίς πουκάμισο, με μια μελανία στο λαιμό που του θύμιζε το πάθος της Αρασέλι. Η δαγκωματιά της, το ρούφηγμα της, ένα σημάδι που ήταν μάρτυρας για ό,τι είχε συμβεί, γι' αυτό που είχε διαπράξει, αυτός. Μα ένα εφήμερο σημάδι, σκέφτηκε γιατί περνάει, σε λίγες μέρες τα ίχνη εξαφανίζονται. Το άλλο είναι που δεν φεύγει, το εσωτερικό παραμένει. Δεν είναι δυνατόν να παραλλάξεις της βαθύτατη θλίψη, γιατί η θλίψη δεν αφήνει μελανιές.
   Α, πόσο θα ήθελε να πέθαινε την ίδια στιγμή. Ας ερχόταν για παράδειγμα ο Κατοβλέπας, εκείνο το φανταστικό τέρας που αναφέρει ο Μπόρχες, ένα πλάσμα που όποιον κοιτάξει στα μάτια πέφτει νεκρός. Ας ερχόταν τώρα να με κοιτάξει κατάματα. Θα του έλεγα, ίσως: "Γεια, Κατοβλέπα" και θα τον κοίταζα. Ναι, τώρα θα τον κοίταζα. Τώρα, σίγουρα.

[...]

Απόσπασμα από το 'Φλογισμένη σελήνη' - Μέμπο Τζιαρντινέλι

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Θα 'ρθει καιρός - Κατερίνα Γώγου

 Θα 'ρθει καιρός - Κατερίνα Γώγου

Θά ‘ρθει καιρός
που θ’ αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη;

Μη βλέπεις εμένα, μην κλαις.
Εσύ είσαι η ελπίδα.
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς,
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα ‘μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες,
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές,
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός,
για το μάθημα της Ιστορίας.

Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θά ‘ρθουνε κι άλλοι,
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά,
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω,
κι απ’ όσα διάβασα ένα κράτησα καλά.
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος.
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία..

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2013

Dis Poem - Mutabaruka

Dis Poem - Mutabaruka

Dis poem s all speak of the wretched sea
That washed ships to these shores
Of mothers cryin for their young
Swallowed up by the sea
Dis poem shall say nothin new
Dis poem shall speak of time
Time unlimited time undefined

Dis poem shall call names
Names like lumumba kenyatta nkrumah
Hannibal akenaton malcolm garvey
Haile selassie
Dis poem is vexed about apartheid rascism fascism
The klu klux klan riots in brixton atlanta
Jim jones
Dis poem is revoltin against 1st world 2nd world
3rd world division man made decision

Dis poem is like all the rest
Dis poem will not be amongst great literary works
Will not be recited by poetry enthusiasts
Will not be quoted by politicians nor men of religion

Dis poem s knives bombs guns blood fire
Blazin for freedom
Yes dis poem is a drum
Ashanti mau mau ibo yoruba nyahbingi warriors
Uhuru uhuru
Uhuru namibia
Uhuru soweto
Uhuru afrika

Dis poem will not change things
Dis poem need to be changed
Dis poem is a rebirth of a peopl
Arizin awaking understandin

Dis poem speak is speakin have spoken
Dis poem shall continue even when poets have stopped writin
Dis poem shall survive u me it shall linger in history
In your mind
In time forever

Dis poem is time only time will tell
Dis poem is still not written
Dis poem has no poet
Dis poem is just a part of the story
His-story her-story our-story the story still untold

Dis poem is now ringin talkin irritatin
Makin u want to stop it
But dis poem will not stop
Dis poem is long cannot be short
Dis poem cannot be tamed cannot be blamed

The story is still not told about dis poem
Dis poem is old new
Dis poem was copied from the bible your prayer book
Playboy magazine the n.y. times readers digest
The c.I.a. files the k.g.b. files

Dis poem is no secret
Dis poem shall be called boring stupid senseless
Dis poem is watchin u tryin to make sense from dis poem
Dis poem is messin up your brains
Makin u want to stop listenin to dis poem
But u shall not stop listenin to dis poem
U need to know what will be said next in dis poem

Dis poem shall disappoint u
Because
Dis poem is to be continued in your mind in your mind
In your mind your mind

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Εγώ - Τσαρλς Μπουκόφσκι

Εγώ - Τσαρλς Μπουκόφσκι

Οι γυναίκες δεν ξέρουν ν' αγαπούν,
μου είπε.
Μόνο εσείς ξέρετε ν'αγαπάτε.
Οι γυναίκες απλώς θέλουν
κάποιον για να τον ξεζουμίσουν.
Το ξέρω γιατί είμαι γυναίκα.
Χάχαχα, γέλασα.
Μη σε πειράζει που χώρισες
με τη Σούζαν,
θα βρει κάποιον άλλον να ξεζουμίσει αυτή.

Κουβεντιάσαμε λίγο ακόμη
κι ύστερα χαιρετηθήκαμε
κατέβασα το ακουστικό πήγα στη χέστρα και
άρχισα να βγάζω τις μπίρες,
σκεπτόμενος, κυρίως, πως πάει καλά που ζω ακόμη
κι έχω την ικανότητα ν' αποβάλλω
καθετί το περιττό.
Και ποιήματα.
Στο μεταξύ,
μπορώ να τα βγάλω πέρα
με την προδοσία,
τη μοναξιά,
τις παρονυχίδες,
τα χτυπήματα
και τα οικονομικά ρεπορτάζ
στις εφημερίδες.

Μ' αυτά και μ' αυτά,
σηκώθηκα
σκουπίστηκα
τράβηξα το καζανάκι
και σκέφτηκα:
Αλήθεια:
ξέρω ν' αγαπώ.
Ανέβασα τα βρακιά μου και πέρασα στο άλλο δωμάτιο.

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Οι νάνοι του θανάτου - Τζόναθαν Κόου

Οι νάνοι του θανάτου - Τζόναθαν Κόου

[...]

   Ο Μάρτιν ήταν υπάλληλος ασφαλιστικής εταιρείας στη διάρκεια της μέρας και ήρωας της κιθάρας τη νύχτα. Κέρδιζε περίπου τα τετραπλάσια από εμάς, τους υπόλοιπους τρεις (χωρίς αυτό να σημαίνει τρελά λεφτά), και ό,τι μπορούσε να εξοικονομήσει από το εισόδημα του, το ξόδευε σε μουσικό εξοπλισμό. Είχε μια χειροποίητη κιθάρα, στην οποία άλλαζε χορδές πριν από κάθε πρόβα. Μερικές φορές άλλαζε χορδές κι ανάμεσα στα κομμάτια. Ο ενισχυτής του, που ήταν ψηλότερος από τον ίδιο, στοίχιζε περισσότερα από τον εξοπλισμό όλων των υπολοίπων μαζί. Ο ενισχυτής αυτός είχε μία εξωπραγματική κονσόλα, που έλαμπε όλο χρωματιστά φωτάκια και ψηφιακές ενδείξεις: χωρίς διδακτορικό στην τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών, δεν ήξερες ούτε πού να βάλεις το βύσμα σου. Τον αφήναμε μονίμως στο δωμάτιο της φύλαξης, επειδή ακόμη και οι τέσσερις μαζί δεν θα μπορούσαμε να τον κουβαλήσουμε. Το Δημοτικό Συμβούλο του Λάμπεθ θα μπορούσε να στεγάσει μισή ντουζίνα πάμφτωχες οικογένειες σ' αυτόν. Κι όλα αυτά θα ήταν μια χαρά, αν ο Μάρτιν ήταν και καλός κιθαρίστας. Η αλήθεια είναι ότι ήξερες μόνο πέντε ακόρντα και δεν είχε καταφέρει ποτέ στη ζωή του να αυτοσχεδιάσει έστω ένα σόλο. Ό,τι του έλειπε σε μουσικό ταλέντο, το αναπλήρωνε σε τεχνικό περφεξιονισμό. Σε μια συναυλία που κάναμε, χρειάστηκε τριάντα επτά λεπτά για να κουρδίσει. Αισθανόμασταν μονίμως όλοι στην κόψη του ξυραφιού, διότι αρκούσε ένα τόσο δα, αδιόρατο ελάττωμα στον ήχο που βγάζαμε, για να ξεσπάσει μια από τις κρίσεις του. Μια φορά, που παίζαμε σε μια παμπ στο Λέιτονστόουν, και υπήρξαν κάποια προβλήματα με μικροφωνισμούς, κατέβηκε σαν τρελός από τη σκηνή και τον βρήκαμε αργότερα κλειδωμένο στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του. Είχε κοντοκουρεμένα μαλλιά, μια έκφραση όλο ένταση και φορούσε πάντοτε γραβάτα. Ποτέ δεν τον είδα χωρίς γραβάτα.

[...]

Απόσπασμα από 'Οι νάνοι του θανάτου' - Τζόναθαν Κόου


Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

33x3x33 - 3 - ε.ε. κάμινγκς

33x3x33 - 3 - ε.ε. κάμινγκς


Ω γλυκιά αυθόρμητη
γη πόσο συχνά
τα
λεκιασμένα
                   δάχτυλα των
λάγνων φιλοσόφων σ' έχουν τσιμπήσει
και
πασπατέψει

,ο άσεμνος αντίχειρας
της επιστήμης έχει κεντρίσει
την
        ομορφιά σου    .πόσο
συχνά σ' έχουν πάρει οι θρησκείες
στα λιπόσαρκα γόνατα τους πάνω
συνθλίβοντάς σε και

γρονθοκοπώντας σε ώστε να μπορέσεις να συλλάβεις
θεούς
          (αλλά
αληθινή

στην ασύγκριτη
κλίνη του θανάτου του
ρυθμικού σου
εραστή

       τους αποκρίθηκες


μόνο με την

                    άνοιξη)


~

You must believe in Spring - Tony Bennett Bill Evans


video


Πες στη μορφίνη, ακόμα την ψάχνω - Νικόλ Ρούσσου

Πες στη μορφίνη, ακόμα την ψάχνω - Νικόλ Ρούσσου

[...]

   Φτάνουμε στα βράχια, φάτσα κάρτα στο Παλατάκι, διαλέγουμε ένα ζόρικο να μας χωράει και τους δυο, και στρωνόμαστε με τα πόδια να κρέμονται πάνω απ' τη θάλασσα.

   Ο ήλιος είναι χρυσοκόκκινος και βγαίνει από μένα. Έχει μουδιάσει ο λαιμός μου, σαν άμα σου 'ρχεται να κλάψεις, αλλά δεν κλαίω. Το φεγγάρι από πάνω μια έρχεται μια φεύγει, αλλά τελικά το βλέπω όπως είναι στρογγυλό. Όχι μια ηλίθια χαλκομανία κολλημένη σ' έναν ηλίθιο γαλάζιο τοίχο. Έχει σηκώσει κύμα, μπορώ να βλέπω στο βυθό, γουστάρω να μπω μέσα, αλλά ξέρω ότι ειναι το τριπ. Κι ας λένε όλοι οι μαλάκες ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Σκέφτομαι πιο σβέλτα απ' όσο ανασαίνω, δεν προφταίνω, μου ' φυγε η σκέψη, σκατά! Το κύμα με βρέχει. Ο βράχος ζεστός και ζωντανός μ' αγκαλιάζει, αλλά μόνο εγώ το ξέρω, Οι άλλοι μόνο τον πατάνε. Έρχεται ένα πιτσιρίκι και μου χαμογελάει.

- Βράχηκες! Δεν κρυώνεις; ρωτάει.
- Είναι ζεστή η θάλασσα. Και μ' αγαπάει! του χαμογελάω κι εγώ.

   Έχω πάρει να ζαλίζομαι αλλά το νερό με συνεφέρνει. Κοιτάω τον Ασταρώθ. Μαλάκα, τι ωραίος που 'ναι! Κανένας δεν ξέρει πραγματικά πόσο! Τα μάτια του έχουνε γίνει σχεδόν μαύρα μ' ένα πράσινο στεφάνι που στραφταλίζει. Όπως η θάλασσα.

   Είν' ένα τριπ σαν Καντίνσκυ. Η ώρα φεύγει. Δεν ξέρω πως. Ποιος χέστηκε; Ο κόσμος αραιώνει. Γουστάρω. Δεν τους πάω, Παλιοχάβαλοι.

   Ο Ασταρώθ ανασαίνει βαθιά. Ανησυχώ.
   - Πρόσεχε πως αναπνέεις, γιατί άμα ρουφήξεις πολύ, για μας του άλλους τι θα μείνει; του ψιθυρίζω.
   - Κατουριέμαι, απαντάει.

   Νιώθω να τον αγαπάω τόσο, όσο μισώ τους άλλους. Αυτόν και τη Μορφίνη. Φυσάει πάνω μου. Αισθάνομαι τα μαλλιά μου να πετάνε και με πιάνει ο έρωτας για την πάρτη μου. Κάποιος πρέπει να το κάνει κι αυτό. Φτύνω σάλιο και μου γυρνάει στο μάτι. Με παίρνει αποκάτω.

   - Δεν κάνει να φτύνεις κόντρα, λέει ο φίλος μου.
   - Έχω ναυτία. Ναυτία είν' αυτό που σου 'ρχεται να φτύνεις, λέω εγώ.

   Ξαναμένουμε αμίλητοι. Ο ήλιος κόκκινος, αιματί, ίσα που φαίνεται πίσω απ' τα βουνά της Σαλαμίνας. Ακούω το κύμα που λέει τα δικά του. Χαζεύω τους λίγους που 'χουνε μείνει. ακόμα κι όταν εσύ είσαι λιώμα, όλοι οι άλλοι παραμένουν ξενέρωτοι. Απογοητευτικό...

   - Γιατί δεν μου μιλάς; ρωτάει ο έτσι.
   - Χάνουμε τη ζωή μας με το να μιλάμε. Όσο μιλάμε, καταναλώνουμε πολλή ενέργεια και γουστάρουνε, γιατί τους τρέφουμε.
   - Α...
   Περνάει λίγη ώρα ακόμη. Ίσως και πολλή. Δεν ξέρω. Δε με νοιάζει.
   - Μόνος σου τ' ανέβασες το πόδι σου εκεί πάνω; τονέ ρωτάω.
   - Μου λές μια ιστορία με πειρατές;

   Βραδιάζει. Γαμώ τα μπλε. Κι ένα φεγγάρι υγρό, σαν υδράργυρος. Ζαλίζομαι. Τα χέρια μου ιδρώνουν. Μάλλον το φεγγάρι στάζει πάνω μου. Και πάνω στα μαλλιά του Ασταρώθ. Τα βλέπω γεμάτα σταγόνες που λαμπυρίζουν και τα χαϊδεύω. Ύστερα τα τινάζω και γεμίζει ο κόσμος ασημένιες σταγόνες.

   Χάνομαι απέναντι, στη Σαλαμίνα. Τα φώτα μεγαλώνον και μικραίνουν με τους παλμούς μου. Ο Ασταρώθ μ' αγκαλιάζει και καθόμαστε πολλή ώρα έτσι, μέχρι που βλέπω τρία πτώματα στο νερό. Ξέρω, είναι το τριπ, αλλά φρικάρω. Ξέρω ότι σίγουρα υπάρχουν κι άλλα. Ξέρω ότι η θάλασσα μου φανερώνει τα
 μυστικά της.
   - Πάμε;
   - Πάμε.

[...]

Απόσπασμα από το 'Πες στη μορφίνη, ακόμα την ψάχνω' - Νικόλ Ρούσσου

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Η αναπόφευκτη ανθηρότητα σου (επιλογές) – Γιώργος Μπλάνας


Η αναπόφευκτη ανθηρότητα σου (επιλογές) – Γιώργος Μπλάνας

α'

Ο πρώτος σου χειμώνας διάβηκε
σαν ζωγραφιά μπρος στο παράθυρό μου:
με δακρυσμένα μάτια την άνοιξη προσμένω.
Έξω χιονίζει· ένα χιόνι ζεστό σαν μπαμπάκι.
Πίσω απ'τους φράχτες κυνηγιούνται
τ' αγέννητα παιδιά μου
και του φωτός τα διάφανα πουλιά
χτυπούν το τζάμι, σκύβοντας να πιουν τα δάκρυα μου.

ε'

Έσπερνες ολόγλυκες τις νύχτες του καλοκαιριού:
σάλα ολόφωτη επάνω ο ουρανός
κι αρώματα μεθυστικά
όλο το φως της μέρας καμωμένο.
Πού χάθηκε εκείνη η παλιά σου απλοχεριά;
Ποια σκοτεινή ανάγκη σε φέρνει
επαίτη στη δύσκολη θύρα της μνήμης;
Περνούσες πολύχρωμο καράβι
στη γαλάζια απαντοχή μου.
Τώρα ψάβω το σώμα σου: βουβό.
Ψάβω τα χέρια μου: αίμα.

ζ'

Αφέθηκα στα ξύλινα χέρια σου,
ακούγοντας το χρόνο να δουλεύει
με βουλιμία στης νύχτας την καρδιά.
Μικρή παρηγοριά
τα δύσκαρπά σου δάχτυλα κι ακόμη
μικρότερη η απαντοχή των λιγοστών σου φύλλων.
Όμως δεν πέρασε ποτέ απ'το νου μου
πως υα μπορούσα να χαθώ σ' αυτόν τον κόσμο,
πλανούμενος σ'ένα δάσος αυτόχειρων προσδοκιών.
Όμως δε σκέφτηκα ποτέ πως θα μπορούσε
όλη αυτή η επίμονη κατεργασία του χρόνου να κενώσει
πίστεις και βεβαιότητες,
σχήματα, χρώματα κατακτημένα.
Αφέθηκα, δε σκέφτηκα, μ' ακόμη ελπίζω
στην αναπόφευκτη ανθηρότητά σου.

η'

Δεν είναι τόπος η ζωή
γι´ αυτόν που δέχτηκε το αγκάλιασμά σου.
Σ' όποια μέρα πατήσεις βουλιάζει,
σ' όποιαν ώρα σταθείς θα γκρεμίσει,
αφήνοντας μετέωρη εκείνη
την αυτονόητη συμμαχία ενάντια στο χρόνο,
αδειάζοντας το χώρο που είχαν γεμίσει μέσα σου οι άλλοι.
Δεν είναι τόπος η ζωή
γι' αυτόν που μόνος γύρισε από την αγκαλιά σου. 

ι'

Κουράστηκα πολύ να σε κρατήσω
μέσα στα όρια του δικού μου χρόνου·
κι ώρες-ώρες μ' εξόργιζε εκείνη
η παιδική σου επιμονή
να κρύβεσαι πίσω απ' το σχήμα των πραγμάτων
αφήνοντάς με μοναχό
με μιαν απορία φρικτή
για το πάθος μου να κλείσω
όλο το βλέμμα μου σε μιαν εικόνα,
όλη τη σκέψη μου σ' ένα τραγούδι.
Κουράστηκα καλώντας σε
κι όμως ήξερα πως όλοι
κάποτε μεγαλώνουμε - κι εσύ μαζί - 
ξεπερνώντας το σχήμα
του βλέμματός μας, τον ήχο
των τραγουδιών που σαλεύουν - 
ζούδια μηδαμινά - στα τεράστια δάχτυλά μας.
Κι όμως ήξερα πως άλλον
δεν έχεις να σε δει και να σ' ακούσει
απ' το ζούδι που σπαράζει εκλιπαρώντας
την τεράστια παρουσία των χεριών σου. 

ιε'

Δε σου ζητώ παρ' έναν κήπο φτωχικό:
ένα μικρό πυκνόφυτο περιβολάκι·
δυο - τρία δέντρα, μια γωνιά
να 'ρχεσαι τ' απογεύματα:
ο δροσερός καπετάνιος της γης,
καπνίζοντας ανταύγειες μεθυστικές,
και το πολύ-πολύ μια καλύβα λιτή,
μιαν ελάχιστη προσπάθεια του κενού να κλείσει κάτι
απ' τη γοργόφτερη πορεία των ανθρωπίνων.
Εγώ, στην πόρτα της ορθός,
βλέποντας ό,τι λάτρεψα να παίζει
παιχνίδια ριψιοκίνδυνα στο φως το δειλινό,
να σκέπτομαι: δε σου ζητώ
παρ' έναν κήπο φτωχικό, μονάχα αυτό.


Επιλογές από τη ποιητική συλλογή του Γιώργου Μπλάνα 
'Η αναπόφευκτη ανθηρότητά σου'

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Η βίβλος του ερωτικού λέοντα (απόσπασμα) - Μάικλ ΜακKλουρ

Η βίβλος του ερωτικού λέοντα (απόσπασμα) - Μάικλ ΜακKλουρ


Τα στήθη σου και τα μαλλιά
και οι σάρκινοι βελούδινοι μηροί
είναι πιο ευδιάκριτοι
για τη συνείδηση
που ανακαλύπτω.
Βλέπω όλα τα πράγματα από 
μια άκρη
εντός απαθούς διαλογισμού
κι όμως αυτή η συνείδηση
λιώνει το σύμπαν
σαν υδράργυρο ή νερό
και ρέει προς τα εμπρός και πίσω
εμένα καθιστώντας έρωτα που ορμά
απο Σένα σε μένα - 
και προωθεί Εμένα σ' Εσένα
και γίνεται 
η σάρκα που αναγνωρίζουμε!

Το κρασί είναι εκείνο που γεμίζει
τη νύχτα πέρα
από το πιο μακρινό άγγιγμα
- είναι ζάχαρη γινωμένη
νεφελώδης ωκεανός
πέρα από το σύνορο 
των φωτονίων
που
τα μάτια μας υπνωτίζουν.
Αγγιζόμαστε σ' αυτόν τον τόπο
συμπηγμένοι τόσο σφιχτά με ευδαιμονία
δεν υπάρχει
καν χώρος να αιωρηθεί
εκεί πέρα φως.
Η συνείδηση προσλαμβάνει
αυτό το πάθος 
είναι σάρκα
και ξεχωρίζει τον εαυτό της για να κερδίσει
μια γνώση - έχοντας γνώση
πως αν η σάρκα είναι πάθος
η διάνοια είναι απάτη.
Και υψώνει ψηλά
το εργαλείο σαν όργανο,
όργανο σάρκινο, της φαντασίας.
- Σκοπός του είναι να αγγίξει
τη νύχτα.

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Αποστρατευμένοι - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Αποστρατευμένοι - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Τώρα δεν έχει πια ΕΣΑ,
φωνές δεκανέων να σου ξηλώνουν τα όνειρα,
κυρίες ταγματαρχών να σφουγγαρίζεις την κουζίνα τους,
και κάθε βράδυ στο θάλαμο διψώντας λίγη θαλπωρή,
καπνίζοντας απανωτά τσιγάρα.

Τώρα,
δίχως μπερέ και ζωστήρα,
οι λερωμένες αρβύλες δίνουν μια ιδέα λευτεριάς,
ξεκουμπωμένο στήθος θα πει είμαι κύριος,
να και το κορδονάκι που καθάριζα το όπλο μου,
θα το κρατήσω να θυμάμαι τις επιθεωρήσεις.

Θα 'θελα ν' αγοράσω πριν φύγω,
ένα τσιτάκι για την αδερφή μου, κανένα παιχνίδι για τα
   μικρά,
μα η τσέπη μου είναι άδεια σαν την καρδιά μου.
Θα 'θελα να τριγυρίσω και πάλι στους δρόμους,
να δω για τελευταία φορά τη Σαλονίκη,
όμως δεν έχω πόδια πια, δεν έχω μάτια,
δεν έχω όρεξη ούτε να μιλήσω,
ο νους μου κιόλας ταξιδεύει στο χωριό.

Ίπποι 8, άνδρες 40
(αυτό ας είναι το τελευταίο μας στρίμωγμα,
η τελευταία ανταμοιβή απ' την πατρίδα),
όμως ετούτο το τράνταγμα γιατί μου σφίγγει έτσι την
   καρδιά;
Αυτό που πέρασε δεν ήταν τίποτα μπροστά σ' αυτό που
   θα 'ρθει,
αναδουλειά, ξηρασίες, καταστροφή της σοδειάς,
η καθημερινή αγωνία για το καρβέλι,
και τ' αδερφάκια να κλαίνε, κι η σύνταξη του πατέρα μικρή,
κι ο θείος από την Αμερική μονάχα υποσχέσεις.

Δεν έχει τέλος αυτή η θητεία.

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Τραγούδι για το αγέννητο μωρό - Ντάιαν Ντι Πρίμα

Τραγούδι για το αγέννητο μωρό - Ντάιαν Ντι Πρίμα

Μικρό μου
σαν έρθεις
θα βρεις
εδώ μια ποιήτρια
όχι ακριβώς αυτό που
θα μπορούσες να διαλέξεις.

Δεν υπόσχομαι
πως ποτέ δε θα πεινάσεις
ή, πως δεν θα στενοχωρηθείς
σ' αυτήν την ξεκοιλιασμένη
διαλυμένη
υδρόγειο

μα μπορώ να σου δείξω
μικρό μου
αρκετά πράγματα για ν' αγαπήσεις
και να ραγίσει η καρδιά σου
για πάντα.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Εκλάμψεις - Σιντ Κόρμαν

Εκλάμψεις - Σιντ Κόρμαν

Αν το μπορέσεις

καμιά φορά
βλέπεις τα πράγματα όπως

είναι - τόσο

όμορφα
όσο δεν θα γίνουν

ποτέ.


Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Δήλωση για την ποίηση - Τζακ Μισελίν / Θραύσματα ε.ε. κάμινγκς

Δήλωση για την ποίηση - Τζακ Μισελίν / Θραύσματα - ε.ε. κάμινγκς

Ποίηση
είναι
οι βλέψεις
της
απίστευτης
πραγματικότητας

Θα κάψουμε τις γέφυρες
και θα φτιάξουμε τις δικές μας

Ποίηση είναι το συναίσθημα
ένα κονσέρτο
για τα αυτιά
για των τυφλών τα μάτια

δεν είναι των σημασιών οι άχρηστοι στίχοι
βρες την αλήθεια στην ψυχή σου
και φρόντιζε τα λουλούδια.

33x3x33 Ποιήματα Δοκίμια Θραύσματα - ε.ε. κάμινγκς

οι μεγάλοι άνδρες πυρπολούν τις γέφυρες προτού τις διασχίσουν

~

great men burn bridges before they come to them

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Οι μέρες των επισκέψεων - Τζον Κλέλλον Χολμς

Οι μέρες των επισκέψεων - Τζον Κλέλλον Χολμς

[...]

"Κοίτα, πήρα την απόφαση να το γράψω γιατί ήθελα δόξα και χρήμα και... και έρωτα - όχι για κάποιους αποστειρωμένους αρτίστες", συνέχισε ο Πάστερνακ απαρηγόρητα. "Απλώς ερωτοτροπούσα μέσω του βιβλίου με τον κόσμο, όντας σεμνός. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θέλει κάποιος να γράψει ένα βιβλίο, τέλος πάντων! Γιατί κοροϊδεύεις τον εαυτό σου Πωλ; Νιώθω ξεγραμμένος, γιατί ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για τον αδέξιο έρωτα μου".

[...]

Απόσπασμα από 'Οι μέρες των επισκέψεων' - Τζον Κλέλλον Χολμς (διήγημα)

Νύχτα, χάρισε μου ένα κορμί - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Νύχτα, χάρισε μου ένα κορμί - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Νύχτα, χάρισε μου ένα κορμί,
να χορτάσω κι απόψε την έξαψή μου,
να σκοτώσω κι απόψε την απόγνωσή μου,
δεν τα αντέχω πια αυτά τα δρομολόγια,
αυτό τον παιδεμό πίσω από ξένα ίχνη.

Νύχτα, χάρισε μου ένα κορμί,
δεν εξετάζω αν το στήθος είναι όμορφο,
αν τα μπράτσα είναι ψημένα στη δουλειά,
ούτε και νοιάζομαι για των ματιών το χρώμα,
όνομα, επάγγελμα και ηλικία.

Νύχτα, χάρισέ μου ένα κορμί,
έστω και για μισή ώρα, για ένα δεκάλεπτο·
σου τάζω πρώτα πρώτα το κορμί μου,
σου τάζω το μέλλον μου,
σου τάζω κάτι περισσότερο: την ψυχή μου -

χάρισέ μου ένα κορμί.



Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Στοχασμοί - Τσέζαρε Παβέζε

Στοχασμοί - Τσέζαρε Παβέζε

65

Να το απόσταγμα όλων των ερώτων:
αρχίζουμε ατενίζοντας, καταλήγουμε αναλύοντας,
                     συνεπαρμένοι             περίεργοι.

118

Συγχωρείς τους άλλους όταν σε βολεύει.

156

Κατά κανόνα είναι εξ επαγγέλματος διατεθειμένος να θυσιαστεί όποιος δεν μπορεί αλλιώς να δώσει νόημα στη ζωή του.

221

Το μεγάλο καθήκον στη ζωή είναι να δικαιώνεις τον εαυτό σου. 
   Όταν δικαιώνεις τον εαυτό σου τελείς μιαν ιεροτελεστία. Πάντα.


256

Αρχίζω να γράφω ποιήματα όταν το παιγνίδι έχει χαθεί.
   Δεν είδα ποτέ ένα ποίημα ν' αλλάζει τα πράγματα.

262

Μία και μόνο ηδονή υπάρχει, να είσαι ζωντανός, όλα τ' άλλα είναι αθλιότητα.


264

Μια γυναίκα ή είναι σοβαρή με τους άλλους ή αστειεύεται. Άν είναι σοβαρή, τότε ανήκει στον τάδε, και το ζήτημα έληξε· αν αστειεύεται, τότε πρόκειται για κατσίκα, και το ζήτημα πάλι έληξε.


Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Ηλιοβασίλεμα - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ηλιοβασίλεμα - Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ο έρωτας σου είναι σαν ηλιοβασίλεμα
ο ήλιος πέφτει στα νερά, έρχεται η νύχτα.

Γι' αυτό θέλω να σε ρουφήξω, να σε καταπιώ,
να διαλυθώ στην αμφιλύκη του κορμιού σου,
όμως και συ μη στέκεσαι σαν άγαλμα,
μη μου μιλάς στον πληθυντικό,
τρύπωσε στο μεδούλι μου όσο μπορείς,
στράγγιξε μες στο αίμα μου τη μοναξιά σου.

Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα.

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ω σμήνος των μελισσών - Χάρολντ Νορς

Ω σμήνος των μελισσών - Χάρολντ Νορς

ω σμήνος των μελισσών με έμμονες ιδέες


δεν θα αλλάξετε ποτέ   ποτέ δεν θα ξυπνήσετε


τρόπος να σας αφυπνίσω δεν υπάρχει
απ' της συνήθειας σας τη χαύνωση
το κώμα του εμπορίου
τον εντομικό σας γάμο


πρέπει πάντα να σκοτώνεις την φαντασία


ω μάζα της ματαιότητας


σε σένα ποιος να πιστέψει
ποιος μπορεί να σε σώσει
διαλέγεις πάντοτε τον λάθος δρόμο
                     το μέλλον είσαι
                     είσαι η ελπίδα


τίποτα περισσότερο δεν θα 'σαι από ένα τρελαμένο βουητό
στον λαιμό μέσα του χώρου
και του χρόνου.
 

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Ένας άντρας και μια γυναίκα στο κρεβάτι στις 10 το βράδυ. - Τσαρλς Μπουκόφσκι / [44 ποιήματα μόνο με την άνοιξη] - 16. ε.ε. κάμινγκς / What a writer - Charles Bukowski

Ένας άντρας και μια γυναίκα στο κρεβάτι στις 10 το βράδυ. - Τσαρλς Μπουκόφσκι

Νιώθω σαν κουτί σαρδέλες, είπε.
Νιώθω σαν τσιρότο, είπα.
Νιώθω σαν σάντουιτς με τόνο, είπε.
Νιώθω σαν φέτα τομάτα, είπα.
Νιώθω σαν να 'ρχεται βροχή, είπε
Νιώθω σαν να 'χει σταματήσει το ρολόι, είπα.
Νιώθω σαν να 'ναι ξεκλείδωτη η πόρτα, είπε.
Νιώθω σαν να πρόκειται να εισέλθει κανένας ελέφαντας, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρούμε καμιά δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις καμιά δουλειά, είπε.

Δε νιώθω πως πρέπει να δουλέψω, είπα.

Νιώθω σαν να μη νοιάζεσαι για μένα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε έρωτα, είπα.
Νιώθω σαν να 'χουμε παρακάνει έρωτα, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να κάνουμε κι άλλο, είπα.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις δουλειά, είπε.
Νιώθω σαν να πρέπει να βρεις εσύ δουλειά, είπα.
Νιώθω σαν να θέλω ένα ποτό, είπε.
Νιώθω σαν να θέλω ένα ουίσκι, είπα.
Νιώθω σαν να 'πρεπε να τελειώσουμε με το κρασί, είπε.
Νιώθω πως τώρα είσαι σωστή, είπα.
Νιώθω σαν να κλατάρω, είπε.
Νιώθω σαν να μου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπα.
Νιώθω σαν να σου χρειάζεται ένα μπάνιο, είπε
Νιώθω σαν να πρέπει να μου τρίψεις την πλάτη, είπα.

Νιώθω σαν να μη μ' αγαπάς, είπε.
Νιώθω σαν να σ' αγαπώ, είπα.
Νιώθω αυτό το "πράγμα" μέσα μου, είπε.
Νιώθω αυτό το "πράγμα" μέσα σου, είπα.
Νιώθω σαν να σ' αγαπώ τώρα, είπε.
Νιώω σαν να σ' αγαπώ περισσότερο απ' όσο εσύ, είπα.
Νιώθω υπέροχα, είπε, θα ουρλιάξω.
Νιώθω σαν να μπορούσα να το κάνω αιωνίως, είπα.
Νιώθω πως μπορείς, είπε.
Νιώθω πως έρχεται, είπα.
Νιώθω πως έρχεται, είπε.



44 ποιήματα [μόνο με την άνοιξη] - 16. ε.ε. κάμινγκς

να νιώσω; είπ' αυτός
(θα κρώξω είπ' αυτή
μια φορά είπ' αυτός)
τι χαρά είπ' αυτή

(να πιάσω; είπ' αυτός
αλλά πόσο είπ' αυτή
ε, πολύ είπ' αυτός)
ε, μπορεί είπ' αυτή

(πάμε για...είπ' αυτός
όχι μακριά είπ' αυτή
μακριά θα πει; είπ' αυτός
όπου εισαι συ είπ' αυτή)

να μείνω ως...είπ' αυτός
(όμως πώς είπ' αυτή
με εμάς είπ' αυτός
αν φιλάς είπ'αυτή

να κουνηθώ; είπ' αυτός
θ' αγαπηθώ; είπ' αυτή)
τα κατορθώνεις είπ' αυτός
(με σκοτώνεις είπ' αυτή

είμαι η μέκκα σου είπ' αυτός
κι η γυναίκα σου; είπ' αυτή
άντε, είν' ώρα είπ' αυτός)
ω, τι φόρα είπ' αυτή

(τι σαματάς είπ' αυτός
μη σταματάς είπ' αυτή
όχι όχι α είπ' αυτός)
πιο αργά είπ' αυτή

τττελειώνεις; είπ' αυτός
αχ με λιώνεις είπ' αυτή)
τι θεά! είπ' αυτός
(Δικός μου πια είπ' αυτή)

~~~~~~~~~~

16. - e. e. cummings

may i feel said he
(i'll squeal said she
just once said he)
it's fun said she

(may i touch said he
how much said she
a lot said he)
why not said she

(let's go said he
not too far said she
what's too far said he
where you are said she)

may i stay said he
(which way said she
like this said he
if you kiss said she

may i move said he
is it love said she)
if you' re willing said he
(but you' re killing said she

but it's life said he
but your wife said she
now said he)
ow said she

(tiptop said he
don't stop said she
oh no said he)
go slow said she
(cccome? said he
ummm said she)
you' re divine! said he
(you are Mine said she)

###

What A Writer - Charles Bukowski

what i liked about e.e. cummings
was that he cut away from
the holiness of the
word
and with charm
and gamble
gave us lines
that sliced through the
dung.

how it was needed!
how we were withering
away
in the old
tired
manner.

of course, then came all
the e.e. cummings
copyists.
they copied him then
as the others had
copied Keats, Shelly,
Swinburne, Byron, et
al.

but there was only
one
e.e. cummings.
of course.

one sun.

one moon.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Ειρήνη - Τζακ Κέρουακ

Ειρήνη - Τζακ Κέρουακ


Προστάζω το γένος το ανθρώπινο
να πάψει να διαιωνίζεται
και να αποσυρθεί με βαθιές υποκλίσεις
το συμβουλεύω

και σαν ανταμοιβή και τιμωρία
για ετούτη μου την έκκληση ξέρω
ότι θα ξαναγεννηθώ
ο τελευταίος άνθρωπος

όλοι οι υπόλοιποι θα 'ναι νεκροί κι εγώ
μία γριά που θα πλανιέται στη γη
βογκώντας στις σπηλιές
που θα κοιμάμαι στην ψάθα

και καμιά φορά θα μονολογώ, καμιά φορά
θα προσεύχομαι, καμιά φορά θα κλαίω
θα τρώω και θα μαγειρεύω
στη μικρή μου στόφα
στη γωνία
"το 'ξερα πως έτσι θα γινόταν"
θα πω
κι ένα πρωί δεν θα σηκωθώ απ' το ψαθί μου.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

33x3x33 - 13 - ε.ε. κάμινγκς

33x3x33 - 13 - ε.ε. κάμινγκς

κάπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει, πρόθυμα πέρα
από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους:
στην πιο εύθραυστη χειρονομία σου υπάρχουν πράγματα που με
                                                                                      περικλείουν,
ή που δεν μπορώ ν' αγγίξω γιατί είναι πολύ κοντά

η παραμικρή σου ματιά εύκολα θα με ξεκλειδώσει
αν και έχω κλείσει τον εαυτό μου σαν δάχτυλα,
ανοίγεις πάντα πέταλο το πέταλο τον εαυτό μου όπως ανοίγει η Άνοιξη
(αγγίζοντας επιδέξια, μυστηριακά) το πρώτο της τριαντάφυλλο

ή αν η ευχή σου είναι να με κλείσεις, εγώ και
η ζωή μου θα παύσουμε πολύ ωραία, ξαφνικά,
όπως όταν η καρδιά αυτού του λουλουδιού φαντάζεται
το χιόνι προσεκτικά παντού να πέφτει·

τίποτα απ' όσα πρόκειται ν' αντιληφθούμε σ' αυτό τον κόσμο δεν
ισούται με τη δύναμη της έντονης ευθραυστότητάς σου: η υφή της οποίας
με υποβάλλει με το χρώμα των τόπων της,
ερμηνεύοντας τον θάνατο και το παντοτινό με κάθε ανάσα

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει
και ανοίγει· μόνο κάτι μέσα μου καταλαβαίνει
ότι η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ' όλα τα τριαντάφυλλα)
κανείς, ούτε και η βροχή ακόμη, δεν έχει τόσο μικρά χέρια

~~~~~~~~~~

13. - e. e. Cummings

somewhere i have never travelled, gladly beyond
any experience, your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skillfully, mysteriously)her first rose

or if your wish to be to close me, i and
my life will shut very beautifully, suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the colour of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens; only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody, not even the rain, has such small hands

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Τα πλεονεκτήματα της μάθησης - Κέννεθ Ρέξροθ

Τα πλεονεκτήματα της μάθησης - Κέννεθ Ρέξροθ

Είμαι ένας άντρας χωρίς φιλοδοξίες,
και με λίγους φίλους, εντελώς ανίκανος
να φτιάξω μια ζωή, γερνώντας,
φυγάς απ' ένα δίκαιο πεπρωμένο.
Έρημος, κακοντυμένος, τι πειράζει;
Τα μεσάνυχτα γίνομαι μια κανάτα
με ζεστό λευκό κρασί και καρδαμόσπορους.
Με μια σκισμένη γκρι ρόμπα
κι έναν παλιό μπερέ,
κάθομαι στο κρύο γράφοντας ποιήματα,
σχεδιάζοντας γυμνά στα στραβά περιθώρια,
συνουσιαζόμενος με δεκαεξάχρονες
νυμφομανείς της φαντασίας μου.

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

44 ποιήματα [μόνο με την άνοιξη] - 21. - ε.ε. κάμινγκς

44 ποιήματα [μόνο με την άνοιξη] - 21. - ε.ε. κάμινγκς

είθε παντοτινά ανοιχτή να είναι η καρδιά μου στα μικρά
πουλιά: αυτά είναι της ζωής τα μυστικά
ό,τι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο από το να ξέρεις
και αν οι άνθρωποι δεν τα ακούν οι άνθρωποι είναι γέροι

είθε να τριγυρνάει το μυαλό μου πεινασμένο
και άφοβο κι ευέλικτο και διψασμένο
και ακόμη και κυριακή να είναι είθε να σφάλλω
γιατί όποτ' έχουν διίκιο οι άνθρωποι δεν είναι νέοι

και είθε τίποτα χρήσιμα να μην κάνω
και τόσο πιο από αληθινά να σε αγαπώ
δεν υπήρξε ποτέ κανείς τόσο κουτός που ν' αποτύχει
να σύρει πάνω του ολάκερο ουρανό μ' ένα χαμόγελο

~~~~~~~~~~

21. - e. e. cummings


may my heart always be open to the little
birds who are the secrets of living
whatever they sing is better than to know
and if men should not hear them men are old


may my mind stroll about hungry
and fearless and thirsty and supple
and even if it's sunday may i be wrong
for whenever men are right they are not young

and may myself do nothing usefully
and love yourself so more than truly
there's never been quite such a fool who could fail
pulling all the sky over him with one smile

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Ύφος - Τσαρλς Μπουκόφσκι

Ύφος - Τσαρλς Μπουκόφσκι

Το ύφος είναι η απάντηση στα πάντα·
ένας καινούριος τρόπος να επιχειρήσεις κάτι ανούσιο
ή κάτι επικίνδυνο.
Να κάνεις κάτι ανούσιο με ύφος
είναι προτιμότερο, παρά να κάνεις
κάτι επικίνδυνο χωρίς ύφος.

να κάνεις κάτι επικίνδυνο με ύφος
είναι αυτό που εγώ ονομάζω Τέχνη.
η ταυρομαχία μπορεί να είναι Τέχνη,
το μποξ μπορεί να είναι Τέχνη,
ο έρωτας μπορεί να είναι Τέχνη,
το άνοιγμα μιας κονσέρβας με σαρδέλες
μπορεί να είναι Τέχνη

λίγοι έχουν ύφος,
λίγοι μπορούν να διατηρήσουν ένα ύφος,

έχω δει σκύλους με περισσότερο ύφος
απ' τους ανθρώπους,
παρόλο που ελάχιστοι σκύλοι έχουν ύφος.
οι γάτες έχουν ύφος περίσσιο.

όταν ο Χέμινγουεη τίναξε τα μυαλά του στον τοίχο
με μία καραμπίνα, αυτό ήταν ύφος.
ή καμιά φορά οι άνθρωποι σου χαρίζουν ύφος.

Η Ζαν ντ' Αρκ είχε ύφος.
και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής,
ο Χριστός,
ο Σωκράτης,
ο Καίσαρας,
ο Γκαρθία Λόρκα.


στην φυλακή μέσα γνώρισα ανθρώπους με ύφος,
γνώρισα περισσότερους ανθρώπους με ύφος
μέσα στη φυλακή παρά
έξω απ' αυτήν.

ύφος είναι η διαφορά:
ένας τρόπος να κάνεις,
ένας τρόπος να είσαι.

6 ερωδιοί να στέκονται ήσυχα σε μια μικρή λίμνη
ή εσύ, να βγαίνεις απ' το μπάνιο, γυμνή
δίχως να ξέρεις πως σε
βλέπω.

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Εκείνη στις Σάρδεις - Οράσιο Καστίγιο

Εκείνη στις Σάρδεις - Οράσιο Καστίγιο

Εκείνη, συχνά, στις Σάρδεις,
θα έχει τη σκέψη της εδώ.

Όπως το άλογο σπάει το γκέμι
και τρέχει ελεύθερο στην πεδιάδα,
έτσι θα 'ρθει πετώντας ως εδώ,
με το πεπρωμένο δεμένο ακόμα απ' το λαιμό.

Όταν βρισκόταν ανάμεσά μας,
σε σένα άπλωσε ρίζες, από σένα τράφηκε,
γιατί κάθε ψυχή είναι παράσιτη,
μεγαλώνει σε βάρος άλλης ψυχής.

Γι' αυτό τώρα, στις Σάρδεις,
ακονίζοντας το μάτι στη σμυριδόπετρα
εκείνη θα έχει τη σκέψη της εδώ,
μακριά από την αγκαλιά του, σε μια βάρβαρη κατοχή.

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Εγωιστής - Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν

Εγωιστής - Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν

Πάντα ξοδεύει μια δεκάρα
όπως θα ξόδευες ένα δολάριο
και πάντα ξοδεύει ένα δολάριο
όπως ξοδεύεις έναν πληγωμένο αετό
και πάντα ξοδεύει έναν πληγωμένο αετό
όπως ξοδεύεις όλον τον ουρανό.

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

44 ποιήματα [μόνο με την άνοιξη] - 1. - ε.ε. κάμινγκς


44 ποιήματα [μόνο με την άνοιξη] - 1.
- ε.ε. κάμινγκς

Αγάπη μου
τα μαλλιά σου είναι βασίλειο
   που βασιλεύς του το σκοτάδι
το μέτωπό σου σμήνος των ανθών

το κεφάλι σου ένα δάσος ζωηρό
   με κοιμώμενα πουλιά
τα στήθη σου όλο το πλήθος των άσπρων μελισσών
   στο κλωνάρι απάνω του κορμιού σου
για μένα το κορμί σου είν' ο Απρίλης
στις μασχάλες του είναι η είσοδος της άνοιξης

οι μηροί σου είναι άλογα λευκά ζευγμένα σε άρμα
   βασιλέων
είναι κάθε καλού τροβαδούρου ο στόχος
ανάμεσα τους πάντα θα βρεθεί ένα ωραίο τραγούδι

αγάπη μου
το κεφάλι σου είναι η θήκη
   του δροσερού κοσμήματος του νου σου
του κεφαλιού σου τα μαλλιά πολεμιστής
   αήττητος
τα μαλλιά πάνω στους ώμους σου στρατός
   με νίκη και με σάλπιγγες

τα σκέλη σου είναι τα δέντρα των ονείρων
ο καρπός τους: μόνη τροφή της κάθε λησμονιάς

τα χείλη σου είναι σατράπες με πορφύρα
   στο φιλί τους είν' η ένωση των βασιλέων
οι καρποί σου:
ιεροί
   κλειδοκράτορες του αίματος σου

πάνω απ' τους αστραγάλους σου οι κνήμες: λουλούδια
   σε ασημένια βάζα

στην ομορφιά σου κρύβεται το δίλημμα των αυλών

   τα μάτια σου είναι η προδοσία
της καμπάνας, αντιληπτή πια μέσα απ' το λιβάνι

~~~~~~~~~~

1. - e. e. cummings

my love
thy hair is one kingdom
   the king whereof is darkness
thy forehead is a flight of flowers

thy head is a quick forest
   filled with sleeping birds
thy breasts are swarms of white bees
   upon the bough of thy body
thy body to me is April
in whose armpits is the approach of spring

thy thighs are white horses yoked to a chariot
   of kings
they are the striking of a good minstrel
between them is always a pleasant song

my love
thy head is a casket
   of the cool jewel of thy mind
the hair of thy head is one warrior
   innocent of defeat
thy hair upon thy shoulders is an army
   with victory and with trumpets

thy legs are the trees of dreaming
whose fruit is the very eatage of forgetfulness

thy lips are satraps in scarlet
   in whose kiss is the combining of kings
thy wrists
are holy
   which are the keepers of the keys of thy blood

thy feet ypon thy ankles are flowers in vases
   of silver

in thy beauty is the dilemma of flutes

   thy eyes are the betrayal
of bells comprehended through incense


Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Δειλινό - Τάσος Λειβαδίτης

 Δειλινό - Τάσος Λειβαδίτης

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.

Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Ευθανασία - Γιάννης Σκαρίμπας

Ευθανασία - Γιάννης Σκαρίμπας

Θα πεθάνω ένα σούρπο θολό. Θα 'ναι βράδυ
ριγηλό που θα υψώσω τη Σφίγγα μου πάνω
- σκέδιο της ψυχής μου καταπληχτικό στο σκοτάδι
ακαθόριστο, πλάνο!

Όπως πάντα, ένας άνεμος θα πνέει, ένα αγέρι,
κι αδιάφορη η νύχτα θα περάσει σοφράνο,
δεν θα σβήσει ο ήλιος, δε θα πέσει ένα αστέρι
που εγώ θα πεθάνω.

Τα καράβια θα πλέουνε. Το πουλί δε θα ξέρει
πως για πάντα ο κόσμος έχει σβήσει για μένα,
άλλη άνοιξη θάρθει, άλλος Μάης θα φέρει
πάλι ρόδα βαμμένα...

...Σ' έναν δρόμο μονάχα σιωπηλόν, αγαπημένο,
ακατάληπτα θα σκούζει μια μαντέμινη βρύση
διηγώντας μονάχη της παραμύθι θλιμμένο
που εγώ θάχω σβήσει...

Μόνο αυτή. Κι η μανούλα μου που ήξερε πόσο
με τραβούσαν τα σούρπα, τα φεγγάρια -ω Μάνα!-
τα γλυκά ξεπορτίσματα της αγάπης, κι ως τόσο
τα θαμπά και τα πλάνα.

................................................................................

Θα πεθάνω -για έρωτα καθώς μια βραδιά θα πηγαίνω
σαν 'να όμορφο αγρίμι που το τραβάει το νεράκι-
θα με σκούξει παράξενο ένα πουλί χτυπημένο,
η  ά γ α π η - γ ε ρ ά κ ι ... 

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Ίσως - Μπομπ Κάουφμαν

Ίσως - Μπομπ Κάουφμαν

Να τραγουδήσω ένα ρέκβιεμ, καθώς κλείνει η παγίδα;
Ίσως να ταιριάζει καλύτερα να ξεφωνίσω μια ανοησία.

Να τρέξω στους δρόμους, ουρλιάζοντας αγάπης τραγούδια;
Ίσως είναι πιο συνεπές να κορνάρω βρωμόλογα.

Να φάω τα νύχια μου ως τον καρπό μου;
Ίσως είναι καλύτερα να φυσήξω αιώνια τζαζ.

Ίσως θα διπλώσω τον άνεμο σε συμμετρικά τετράγωνα.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2013

Αναζήτηση - Μανόλης Αναγνωστάκης

Αναζήτηση - Μανόλης Αναγνωστάκης

Οι πολιτείες ήτανε λευκές, οι νύχτες φορτωμένες
     βαριές αναμνήσεις
Θολά προμηνύματα γιά κάποια μακρινά κι αναπό-
     τρεπτα ταξίδια
Τώρα πιά δε φωνάζω τώρα πιά δε σκέφτομαι κάτι
     σταμάτησε μέσα μου
Μπορώ να δω τη μορφή μου στον καθρέφτη· μπο-
     ρώ να διακρίνω μια μάσκα χλωμή κι ολότελα
     ξένη.

Θα 'ρθω μια μέρα, γυμνός απ' αγάπη και μίσος
Αλύγιστος κι αδυσώπητος, μ' οδηγό τη σιωπή μου
     και σύντροφο.
Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά, δείξε
     μου κάποιο δρόμο
Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τί-
     ποτα για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω.

Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

Τώρα και για πάντα - Άλλεν Γκίνσμπεργκ


Τώρα και για πάντα - Άλλεν Γκίνσμπεργκ

Θα δεχτώ την Αθανασία -
     Όχι μες απ' το κορμί
          όχι μες απ' τα μάτια
              με τ' αστροστόλιστα ψηλά βουνά,
                   το φεγγάρι στη χάση πάνω απ' τις
                       κορυφές του Άσπεν.
Μα μες απ' τις λέξεις, μες απ' την ανάσα
   των μεγάλων προτάσεων
των ερώτων που έχω, την καρδιά που χτυπά ακόμα,
την αδιάκοπη έμπνευση, την απόπνοια της
   ρυθμικής στοργής,
Τούτα τ' αθάνατα διασώζουν την Αμερική,
   διασώζουν των πολιτειών την πτώση,
   του κορμιού μου την αναχώρηση,
        στόμα βουβό σκονισμενο,
Τούτο το ποίημα εκπέμπει τον πόθο,
   την εκπλήρωση του Πόθου,
Τώρα και για πάντα τ' αγόρια μπορούν
   να διαβάζουν, τα κορίτσια να ονειρεύονται,
   οι γέροι να κλαίνει, οι γριές ν' αναστενάζουν,
               νέοι ακόμα να γεννιούνται.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Έτσι γράφονται, φίλε μου, τα σπάνια ποιήματα - Τζακ Μισελίν


Έτσι γράφονται, φίλε μου, τα σπάνια ποιήματα - Τζακ Μισελίν

Τα βήματα συγκινούν την καρδιά
Η καρδιά φουντώνει τη φωτιά
Του νου τον καθρέφτη
Άκου τους ρυθμούς της ανάσας σου
Έτσι γράφονται τα σπάνια ποιήματα
Όχι με λέξεις μα με νότες περίεργες
Που κινούν την πένα πάνω στο χαρτί
Αυτό είναι το μάτι του κυκλώνα
Ο σεισμός
Το δώρο του θεού στη φύση
Αθανασία.

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2013

Η κατάκτηση της ευτυχίας - Μπέρτραντ Ράσσελ


Η κατάκτηση της ευτυχίας - Μπέρτραντ Ράσσελ

[...]

   Στην Ινδία, στην Κίνα και στην Ιαπωνία, εξωτερικές συνθήκες πολιτικής φύσης παρεμβάλονται στην ευτυχία της νέας διανόησης, αλλά εσωτερικό εμπόδιο δεν υπάρχει, όπως στις Δυτικές χώρες. Υπάρχουν ασχολίες που φαίνονται σπουδαίες στους νέους, κι όσο αυτές οι ασχολίες πετυχαίνουν, οι νέοι είναι ευτυχισμένοι. Αισθάνονται πως έχουν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο στην εθνική ζωή, πως έχουν να επιδιώξουν σκοπούς, που αν και δύσκολοι, δεν είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν. Ο κυνισμός, που βρίσκει κανείς πολύ συχνά ανάμεσα στους πιο μορφωμένους νέους και νέες των Δυτικών χωρών, προκύπτει απ' το συνδυασμό άνεσης και έλλειψης δύναμης. Η έλλειψη δύναμης κάνει τα άτομα να αισθάνονται, ότι τίποτε δεν αξίζει τον κόπο να κάνουν, κι η άνεση κάνει το οδυνηρό αυτό συναίσθημα ανυπόφορο. Σ' όλη την Ανατολή, ο φοιτητής του πανεπιστημίου μπορεί να ελπίζει ότι θα ασκήσει πάνω στην κοινή γνώμη μεγαλύτερη επιρροή απ' όση μπορεί ν' ασκήσει στη σύγχρονη Δύση, απ' την άλλη όμως πλευρά έχει πολύ λίγες πιθανότητες παρά στη Δύση να εξασφαλίσει ένα ουσιώδες εισόδημα. Μη όντας ούτε ανίσχυρος, ούτε καλοζωισμένος, γίνεται μεταρρυθμιστής ή επαναστάτης, αλλά όχι κυνικός. Η ευτυχία του μεταρρυθμιστή ή του επαναστάτη εξαρτάται απ' την πορεία των δημόσιων πραγμάτων, μα ίσως, ακόμα κι όταν τον εκτελούν, νιώθει πιο αληθινή ευτυχία απ' όση μπορεί να αισθανθεί ο καλοζωισμένος κυνικός. Θυμάμαι κάποιο νεαρό Κινέζο, επισκέπτη στη σχολή μου, που γύριζε στον τόπο του, για να ιδρύσει μια παρόμοια σχολή σε κάποιο επαναστατημένο τμήμα της Κίνας. Περίμενε πως το αποτέλεσμα θα 'ταν να χάσει το κεφάλι του. Παρ' όλα αυτά, ένοιωθε γαλήνια ευτυχία, που εγώ δεν μπορούσα παρά να τη ζηλεύω.

   Δε θέλω να πω, πάντως, ότι αυτά τα ονειροπαρμένα είδη της ευτυχίας είναι τα μόνα δυνατά. Στην πραγματικότητα, αυτά είναι προσιτά μόνο σε μια μικρή μειονότητα, γιατί απαιτούν ικανότητες και πλατύ ενδιαφέρον, που δεν μπορεί να 'ναι πολύ συνηθισμένο. Δεν είναι μόνο οι διαπρεπείς επιστήμονες, που μπορούν ν' αντλήσουν απόλαυση απ' τη δουλειά τους, ούτε μόνο οι μεγάλοι πολιτικοί, που μπορούν να ικανοποιηθούν με την υποστήριξη ενός ζητήματος. Η χαρά της εργασίας είναι προσιτή στον καθένα, που μπορεί ν' αναπτύξει κάποια ειδική ικανότητα με τον όρο ότι θα αρκείται στην άσκησητης ικανότητός του, χωρίς ν' απαιτεί και τη γενική αναγνώριση. Γνώρισα έναν άνθρωπο, που είχε χάσει από μικρός και τα δυο του πόδια και παρ' όλα αυτά είχε μείνει μακάρια ευτυχισμένος σ' όλη του τη μακριά ζωή. Το κατόρθωσε αυτό γράφοντας ένα πεντάτομο έργο για μια αρρώστια της τριανταφυλλιάς για την οποία, όπως κατάλαβα και πιο ύστερα, ήταν πραγματικά ο μόνος ειδικός. Δεν είχα ποτέ την ευχαρίστηση να γνωρίσω πολλούς ειδικούς στην κογχυολογία, μα απ' όσους γνώρισα, κατάλαβα πάντα, ότι η μελέτη των κογχυλίων ενθουσιάζει εκείνους, που καταπιάνονται μ' αυτήν. Γνώρισα ακόμη κάποτε έναν άνθρωπο, που ήταν ο καλύτερος συνθέτης του κόσμου και που ήταν περιζήτητος απ' όλους εκείνους, οι οποίοι αφιέρωναν τον εαυτό τους στο ν' ανακαλύπτουν καλλιτεχνικούς τύπους. Ο άνθρωπος εκείνος αντλούσε χαρά όχι τόσο απ' τη βαθιά κι αληθινή εκτίμηση, που έτρεφαν γι' αυτόν πρόσωπα, που δεν χάριζαν εύκολα την εκτίμηση τους, όσο απ' την πραγματική απόλαυση, που ένοιωθε ασκώντας την τέχνη του, μια απόλαυση σχεδόν όμοια μ' εκείνη, που αντλούν οι καλοί χορευτές χορεύοντας. Κι ακόμη γνώρισα συνθέτες, που ήταν ειδικοί στη λύση μαθηματικών τύπων ή στη νεστοριανή ή στη σφηνοειδή γραφή ή σ' οτιδήποτε άλλο ασυνήθιστο και δύσκολο. Δεν εξακρίβωσα κατά πόσο οι άνθρωποι αυτοί ήταν ευτυχισμένοι στην ιδιωτική τους ζωή, αλλά στις ώρες της δουλειάς τους τα δημιουργικά τους ένστικτα έμεναν απόλυτα ικανοποιημένα

[...]

Απόσπασμα από 'Η κατάκτηση της ευτυχίας' - Μπέρτραντ Ράσσελ

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ο Μαρξ στο Σόχο - Χάουαρντ Ζιν


Ο Μαρξ στο Σόχο - Χάουαρντ Ζιν

[...]  

   Η Τζένη κι εγώ ήμασταν πολύ ερωτευμένοι. Πώς να σας το εξηγήσω αυτό; Αλλά περάσαμε πολύ άσχημες εποχές στο Λονδίνο. Η αγάπη μας υπήρχε. Αλλά, κάποια στιγμή, η κατάσταση άλλαξε. Δεν ξέρω γιατί. Η Τζένη είπε πως οφειλόταν στο ότι δεν ήταν πια η καλλονή που είχα κάποτε παντρευτεί.
   Αυτό με έκανε να θυμώσω. Είπε ότι οφειλόταν στη Λένχεν. Αυτό με θύμωσε ακόμα περισσότερο. Κι εκείνη είπε ότι θύμωνα επειδή ήταν αλήθεια. Αυτό με έβγαλε εκτός εαυτού!
   Αναστενάζει, πίνει μια γουλιά μπίρα, κοιτάζει τις εφημερίδες στο τραπέζι, παίρνει μία απ' αυτές στα χέρια του.
   Ισχυρίζονται ότι επειδή κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, ο κομμουνισμός είναι νεκρός. Κουνάει το κεφάλι του. Μήπως ξέρουν αυτοί οι ηλίθιοι τι είναι κομμουνισμός; Scheisskopfen [Σκατοκέφαλοι]!
    Οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί που τα λένε αυτά, τι παιδεία έχουν; Διάβασαν ποτέ το Μανιφέστο, που γράψαμε με τον Ένγκελς όταν εκείνος ήταν είκοσι οχτώ χρονών και εγώ τριάντα;
   Παίρνει ένα βιβλίο από το τραπέζι και διαβάζει:
   "Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και την πάλη των τάξεων, θα έχουμε μια ένωση, στην οποία η ελευθερία του ατόμου θα είναι προϋπόθεση για την ελευθερία του συνόλου".
   Το ακούσατε αυτό; Μια ένωση! Αντιλαμβάνονται ποιος είναι ο στόχος του κομμουνισμού; Η ελευθερία του ατόμου! Νομίζουν ότι κάποιος που δηλώνει κομμουνιστής ή σοσιαλιστής αλλά φέρεται σαν γκάνγκστερ, μπορεί να καταλάβει τι είναι κομμουνισμός; 
   Το να σκοτώνει αυτόν που διαφωνεί μαζί σου - αυτό είναι ο κομμουνισμός για τον οποίο εγώ έδωσα τη ζωή μου; Αυτοί που επέμεναν να ερμηνεύουν τις ιδέες μου με θρησκευτικό φανατισμό, επέτρεψαν άραγε στους πολίτες να διαβάσουν το γράμμα που είχαν στείλει στη Νιου Γιορκ Τρίμπιουν, στο οποίο διακήρυττα πως η θανατική ποινή δεν έχει θέση σε καμία κοινωνία η οποία αυτοχαρακτηρίζεται πολιτισμένη;
   Θυμωμένος... Υποτίθεται ότι ο σοσιαλισμός δεν πρέπει να αναπαράγει τις βλακείες του καπιταλισμού!

[...]

Απόσπασμα από 'Ο Μαρξ στο Σόχο' - Χάουαρντ Ζιν

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Ο αφρός των ημερών - Μπορίς Βιάν


Ο αφρός των ημερών - Μπορίς Βιάν

[...]

- Έσπασες μιά καρέκλα, είπε ο διευθυντής.
- Ναί, είπε ο υποδειυθυντής.
Άφησε το φάκελο στο τραπέζι.
- Μπορούμε να την ξανακολλήσουμε, βλέπετε.
Στράφηκε στον Κόλιν.
- Ξέρετε να κολλάτε καρέκλες;
- Υποθέτω, είπε ο Κόλιν ξαφνιασμένος. Είναι δύσκολο;
- Χάλασα, τον διαβεβαίωσε ο υποδιευθυντής, μέχρι τρεις κουβάδες κόλλα δίχως να τα καταφέρω.
- Θα τους πληρώσεις! είπε ο διευθυντης. Θα τα κρατήσω από το μισθό σου.
- Τα κράτησα από το μισθό της ιδιαιτέρας μου, είπε ο υποδιευθυντής. Μην ανησυχείς, αφεντικό.
- Ζητάτε κάποιον για να κολλάει καρέκλες; ρώτησε δειλά ο Κόλιν.
- Φυσικά! είπε ο διευθυντής.
- Δε θυμάμαι και πολύ καλά, είπε ο υποδιευθυντής. Αλλά εσείς δε μπορείτε να κολλήσετε καρέκλες.
- Γιατί; είπε ο Κόλιν.
- Απλώς γιατί δε μπορείτε, είπε ο υποδιευθυντής.
- Αναρωτιέμαι πως το κατάλαβες; είπε ο διευθυντής.
- Ειδικά, είπε ο υποδιευθυντής, γιατί αυτές οι καρέκλες δεν κολλάνε και, γενικά, γιατί δε μου δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να κολλήσει καρέκλες.
- Μα τι σχέση έχει η καρέκλα με μιά θέση γραφείου; είπε ο Κόλιν.
- Εσείς δηλαδή κάθεστε στο πάτωμα για να εργαστείτε; κάγχασε ο διευθυντής.
- Φαίνεται ότι δε θα εργάζεστε και πολύ συχνά, επικρότησε ο υποδιευθυντής.
- Να σας πω, είπε ο διευθυντής, είστε κηφήνας!
- Μάλιστα, κηφήνας! ενέκρινε ο υποδιευθυντής.
- Εμείς, κατέληξε ο διευθυντής, δε μπορούμε, σε καμιά περίπτωση να προσλάβουμε έναν κηφήνα!
- Και μάλιστα όταν δεν έχουμε δουλιά να του δώσουμε.
- Είναι απόλυτα παράλογο, είπε ο Κόλιν ζαλισμένος από τις φωνές τους.
- Γιατί παράλογο, ε; ρώτησε ο διευθυντής.
- Γιατί, είπε ο Κόλιν, ακριβώς αυτό που πρέπει να δώσετε σ' έναν κηφήνα είναι μια θέση χωρίς δουλιά.
- Ορίστε, είπε ο υποδιευθυντής, μήπως θα θέλατε να πάρετε τη θέση του διευθυντή μας;
   Ο τελευταίος έσκασε στα γέλια μ' αυτή την ιδέα.
- Είναι καταπληκτικός! είπε.
   Το πρόσωπό του σκοτείνιασε κι έσπρωξε ακόμα πάρα-πίσω την πολυθρόνα του.
- Πάρ' τον από δω,  είπε στον υποδιευθυντή. Τώρα κατάλαβα γιατί ήρθε εδώ... Μπρος, γρήγορα! Δρόμο τεμπέλη! ούρλιαξε.
   Ο Υποδιευθυντής όρμησε στον Κόλιν, αλλά εκείνος είχε αρπάξει το φάκελο που έιχε μείνει ξαχασμένος πάνω στο τραπέζι.
- Αν με αγγίξετε... είπε.
   Οπισθοχώρησε λίγο μέχρι την πόρτα.
- Φύγε! φώναξε ο διευθυντής. Πλάσμα του σατανά!
- Είστε παλιάνθρωπος, είπε ο Κόλιν και γύρισε το πόμολο της πόρτας.
   Πέταξε το φάκελο του προς το γραφείο κι όρμησε στο διάδρομο. Όταν έφτασε στην είσοδο, ο κλητήρας τον πυροβόλησε κι η χάρτινη σφαίρα έκανε μιά τρύπα σε σχήμα νεκροκεφαλής στο τζάμι της πόρτας, που μόλις είχε κλείσει πίσω του.

[...]

Απόσπασμα από 'Ο αφρός των ημερών' - Μπορίς Βιάν