Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Ειρήνη - Τζακ Κέρουακ

Ειρήνη - Τζακ Κέρουακ


Προστάζω το γένος το ανθρώπινο
να πάψει να διαιωνίζεται
και να αποσυρθεί με βαθιές υποκλίσεις
το συμβουλεύω

και σαν ανταμοιβή και τιμωρία
για ετούτη μου την έκκληση ξέρω
ότι θα ξαναγεννηθώ
ο τελευταίος άνθρωπος

όλοι οι υπόλοιποι θα 'ναι νεκροί κι εγώ
μία γριά που θα πλανιέται στη γη
βογκώντας στις σπηλιές
που θα κοιμάμαι στην ψάθα

και καμιά φορά θα μονολογώ, καμιά φορά
θα προσεύχομαι, καμιά φορά θα κλαίω
θα τρώω και θα μαγειρεύω
στη μικρή μου στόφα
στη γωνία
"το 'ξερα πως έτσι θα γινόταν"
θα πω
κι ένα πρωί δεν θα σηκωθώ απ' το ψαθί μου.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

33x3x33 - 13 - ε.ε. κάμινγκς

33x3x33 - 13 - ε.ε. κάμινγκς

κάπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει, πρόθυμα πέρα
από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους:
στην πιο εύθραυστη χειρονομία σου υπάρχουν πράγματα που με
                                                                                      περικλείουν,
ή που δεν μπορώ ν' αγγίξω γιατί είναι πολύ κοντά

η παραμικρή σου ματιά εύκολα θα με ξεκλειδώσει
αν και έχω κλείσει τον εαυτό μου σαν δάχτυλα,
ανοίγεις πάντα πέταλο το πέταλο τον εαυτό μου όπως ανοίγει η Άνοιξη
(αγγίζοντας επιδέξια, μυστηριακά) το πρώτο της τριαντάφυλλο

ή αν η ευχή σου είναι να με κλείσεις, εγώ και
η ζωή μου θα παύσουμε πολύ ωραία, ξαφνικά,
όπως όταν η καρδιά αυτού του λουλουδιού φαντάζεται
το χιόνι προσεκτικά παντού να πέφτει·

τίποτα απ' όσα πρόκειται ν' αντιληφθούμε σ' αυτό τον κόσμο δεν
ισούται με τη δύναμη της έντονης ευθραυστότητάς σου: η υφή της οποίας
με υποβάλλει με το χρώμα των τόπων της,
ερμηνεύοντας τον θάνατο και το παντοτινό με κάθε ανάσα

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει
και ανοίγει· μόνο κάτι μέσα μου καταλαβαίνει
ότι η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ' όλα τα τριαντάφυλλα)
κανείς, ούτε και η βροχή ακόμη, δεν έχει τόσο μικρά χέρια

~~~~~~~~~~

13. - e. e. Cummings

somewhere i have never travelled, gladly beyond
any experience, your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near

your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skillfully, mysteriously)her first rose

or if your wish to be to close me, i and
my life will shut very beautifully, suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;

nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility: whose texture
compels me with the colour of its countries,
rendering death and forever with each breathing

(i do not know what it is about you that closes
and opens; only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody, not even the rain, has such small hands